دیشب مناظره ی احمدی نژاد رو با جناب موسوی دیدم.
مناظره ای بسیار بی بدیل و کم نظیر.
در یک سو میر حسینی بود که برای تغییر وضع موجود آمده، نگران است، صادق است، متین است، صبور است، خوش اخلاق است و البته با حیا.
در سوی دیگر احمدی نژادی که برای ادامه دادن به نکبتی آمده که خودش ساخته، دروغ گوست، بی ادب است و البته بی حیا. او و موسوی هر دو نگرانند. موسوی نگران وضع کشور، احمدی نگران وضع خود.
می توانم بگویم جناب موسوی همان سید محمد خاتمی است در لباس و چهره ای دیگر.
اما در آن سمت ماجرا رضایی است. رضایی با برنامه ی انقلاب اقتصادی اش آمده. اما راستش را بخواهید من بیشتر به دنبال انقلاب فرهنگی و اجتماعی هستم. او کسی است که حداقل برای من قابل اطمینان نیست!
در طرف دیگر، شیخ مهدی کروبی است. کاندید مورد پسند من (تا الان).
شیخی که در چهار سال اخیر فعالیت هایش به دلم نشسته! فراز و نشیب کشیده و خم و چم کار را بلد است.
از زندانیان سیاسی دفاع کرده، از دانشجوبان دفاع کرده، برای بعضی درگیری ها ریش سفیدی کرده و ...
تیمی دارد که قبلا همه آزموده شده اند. و در هر جا که گمارده شده اند به بهترین نحو همکاری کرده اند.
خوبی تیم و حامیان او در دو چیز خلاصه می شود: 1- عملکرد 2- همه به طریقی از نظام ترد شده اند.
خوب این چه نتیجه ای دارد؟ چرا این افراد از نظام ترد شده اند؟! حتما حرفهایی می زدند، کارهایی می کردند که به سود مسئولان بلند پایه نبوده. خوب از شما چه پنهان من دلم می خواهد یک همچین شخصیت هایی بر مسند دولت تکیه بزنند! کسانی که کارهایی که بالاتر ها نمی خواهند بکند، کارهایی که من دلم می خواهد!!!
در نتیجه اگر کروبی رای بیاورد قشری که به دلایل سیاسی سال ها حق فعالیت در مسائل سیاسی را نداشت دوباره به عرصه خواهد آمد. و این یعنی اندکی آزادی، یعنی اندکی اصلاحات و تغییری بزرگ!
خیلی ها می پرسند کروبی چه تضمینی برای حرفهایش دارد؟
من می گویم:
ضمانتش برای شعار های اقتصادی کرباسچی است!
ضمانتش برای شعار های فرهنگی ابطحی است!
ضمانتش برای شعار های اجتماعی و حقوقی عباس عبدی است!
و تمامی تیم، ضمانت اجرای آنچه که در بیانیه ها منتشر شده می باشند!
مناظره ای بسیار بی بدیل و کم نظیر.
در یک سو میر حسینی بود که برای تغییر وضع موجود آمده، نگران است، صادق است، متین است، صبور است، خوش اخلاق است و البته با حیا.
در سوی دیگر احمدی نژادی که برای ادامه دادن به نکبتی آمده که خودش ساخته، دروغ گوست، بی ادب است و البته بی حیا. او و موسوی هر دو نگرانند. موسوی نگران وضع کشور، احمدی نگران وضع خود.
می توانم بگویم جناب موسوی همان سید محمد خاتمی است در لباس و چهره ای دیگر.
اما در آن سمت ماجرا رضایی است. رضایی با برنامه ی انقلاب اقتصادی اش آمده. اما راستش را بخواهید من بیشتر به دنبال انقلاب فرهنگی و اجتماعی هستم. او کسی است که حداقل برای من قابل اطمینان نیست!
در طرف دیگر، شیخ مهدی کروبی است. کاندید مورد پسند من (تا الان).
شیخی که در چهار سال اخیر فعالیت هایش به دلم نشسته! فراز و نشیب کشیده و خم و چم کار را بلد است.
از زندانیان سیاسی دفاع کرده، از دانشجوبان دفاع کرده، برای بعضی درگیری ها ریش سفیدی کرده و ...
تیمی دارد که قبلا همه آزموده شده اند. و در هر جا که گمارده شده اند به بهترین نحو همکاری کرده اند.
خوبی تیم و حامیان او در دو چیز خلاصه می شود: 1- عملکرد 2- همه به طریقی از نظام ترد شده اند.
خوب این چه نتیجه ای دارد؟ چرا این افراد از نظام ترد شده اند؟! حتما حرفهایی می زدند، کارهایی می کردند که به سود مسئولان بلند پایه نبوده. خوب از شما چه پنهان من دلم می خواهد یک همچین شخصیت هایی بر مسند دولت تکیه بزنند! کسانی که کارهایی که بالاتر ها نمی خواهند بکند، کارهایی که من دلم می خواهد!!!
در نتیجه اگر کروبی رای بیاورد قشری که به دلایل سیاسی سال ها حق فعالیت در مسائل سیاسی را نداشت دوباره به عرصه خواهد آمد. و این یعنی اندکی آزادی، یعنی اندکی اصلاحات و تغییری بزرگ!
خیلی ها می پرسند کروبی چه تضمینی برای حرفهایش دارد؟
من می گویم:
ضمانتش برای شعار های اقتصادی کرباسچی است!
ضمانتش برای شعار های فرهنگی ابطحی است!
ضمانتش برای شعار های اجتماعی و حقوقی عباس عبدی است!
و تمامی تیم، ضمانت اجرای آنچه که در بیانیه ها منتشر شده می باشند!
1 نظرات:
البته بهتر بود می گفتی ضمانتش برای فرهنگ مهاجرانی است و برای سیاست عبدی.
ارسال يک نظر